ریچارد نیکسون در خصوص نحوه شناسایی رهبران جاودان جهان می‌گوید: یکی از پرسش‌هایی که اغلب در طی سال‌های زندگانی سیاسی من مطرح نموده‌اند این بوده است که: بزرگ‌ترین رهبری که شما شناخته‌اید کیست؟

پاسخ واحدی برای این پرسش وجود ندارد. هر رهبری به ترکیب خاصی از زمان و مکان و اوضاع‌واحوال تعلق دارد. رهبران و کشورها قابل‌معاوضه با یکدیگر نیستند. وینستون چرچیل با تمام بزرگی که دارد مشکل است تصور کنیم که او هم می‌توانست همان نقش کنراد آدنائر در آلمان بعد از جنگ را به طور کامل ایفا کند و برعکس آدنائر هم قادر نبود؛ مانند چرچیل انگلستان را در هنگامه بزرگ‌ترین خطر، یکپارچه و متحد سازد.

فرمول قاطعی که بتوان یک رهبر را در اعداد بزرگ‌تر به شمار آورد از سه عامل ترکیب می‌شود: مرد بزرگ، کشور بزرگ و طرح بزرگ. برای مثال در خصوص «لرد روزبری» نخست‌وزیر انگلستان در پایان سده نوزدهم، چرچیل می‌گوید: بدشانسی او، زیستن در عصر «مردان بزرگ و حوادث کوچک» بوده است.

به‌طورکلی، ما رهبران جنگ را برتر از رهبران زمان صلح بشمار می‌آوریم؛ و این به علت جنبه مهیج خاص مقابله ارتش‌ها و قسمت دیگر به سبب این است که مورخین اهمیت بیشتری برای تشریح جریانات جنگ قائل‌اند. ولی به سبب این هم هست که ما حقیقتاً نمی‌توانیم عظمت یک رهبر را اندازه بگیریم مگر موقعی که برای نشان‌دادن آخرین حد توانایی و ظرفیتش فراخوانده شود.   نیکسون، ریچارد. رهبران، کسانی که دنیا را تغییر داده‌اند. ترجمه: عمادی، کاظم (۱۳۶۳). تهران: انتشارات عطائی. صص ۱۲ و ۱۳

کسانی که به‌طورکلی به‌عنوان رهبران جاودان جهان مورد ستایش قرار گرفته‌اند لزوماً مردان باعاطفه‌ای نبوده‌اند. در روسیه «پترکبیر» مستبد بی‌رحمی بود. ژولیوس سزار، اسکندر مقدونی و ناپلئون بناپارت شهرت خود را صرفاً به سبب فضایل رهبری خود به دست نیاورده‌اند، بلکه به علت پیروزی‌های خود چنین آوازه‌ای کسب کرده‌اند.

وقتی ما رهبران بزرگ تاریخ را به یاد می‌آوریم، تصادفاً به کسانی برمی‌خوریم که فن رهبری را به بالاترین سطح اخلاقی ارتقا داده‌اند. درواقع، ما از کسانی سخن می‌گوییم که قدرت را با چنان نیرو و چنان دامنه گسترده‌ای اعمال نموده‌اند که به طرز قاطعی جریان تاریخ را برای ملت‌های خودشان و برای تمامی دنیا تغییر داده‌اند. چرچیل و استالین هر یک به شیوه خود رهبران بزرگی بوده‌اند؛ اما بدون چرچیل اروپای غربی ممکن بود به بردگی تنزل کند و بدون استالین اروپای شرقی ممکن بود به آزادی دست یابد. همان. صص ۱۳ و ۱۴

فن رهبری بزرگ‌بودن، فن منحصربه‌فردی است که درعین‌حال مستلزم داشتن قدرت و صفات برجسته تا یک درجه استثنایی است. شایان‌ذکر است که هرگز نباید فراموش کنیم که رهبری یک شرکت و سازمان تجاری (رهبری سازمانی) با رهبری یک کشور (رهبری سیاسی) امری متفاوت است. در واقع اداره یک شرکت تجاری یک مسئله است و اداره یک کشور مسئله دیگر.