راز جاودانگی رهبری بنجامین فرانکلین؛ تقدس و تقدم آزادی مردم بر جان خویش و میهنپرستی
بنجامین فرانکلین به سبب تلاشهایش در زمینههای گوناگون علمی، ادبی، سیاسی و تخصصی که در مشاغلی چون چاپ و شمعسازی داشت، اغلب «مرد رنسانس آمریکا» نامیده میشود. این لقب به دورانی در اروپا (قرن چهاردهم تا شانزدهم میلادی) باز میگردد که هنرمندانی چون در زمینههای متنوعی
بنجامین فرانکلین در تمام عمر خود کنجکاو بود درباره عملکرد اجسام بداند. اغلب وسایل را دستکاری میکرد تا کارکرد آنها را بهبود بخشد. در دهۀ ۱۷۴۰، تحقیق در مورد روش بهتری برای گرم کردن اتاقها را شروع کرد.در آن دوران، بخاریها و اجاقهای هیزمی منبع اصلی حرارت در ساختمانها بودند، اما با رشد فیلادلفیا هیزم کمیاب تر و گران تر شد. فرانکلین قصد داشت بخاری بهتری بسازد تا با مصرف چوب کمتر، درعینحال گرمای بیشتر تولید کند.
اختراع او را اجاق فرانکلین یا بخاری فیلادلفیا نامیدند. فرانکلین دربارۀ اختراعش چنین نوشت: «تا آنجا که میدانم، اتاق استراحت من دوبرابر گرم تر از قبل است، با یک چهارم هیزمی که قبلا استفاده میکردم.» اجاق فرانکلین آنقدر خوب کار میکرد که در بین تمام مهاجرنشین ها رایج شد.
اجاق فرانکلین فقط یک نمونه از خلاقیت بنجامین فرانکلین است. او چیزهای بسیار دیگری هم اختراع کرد؛ ازجمله ماشین چاپ ارتقایافته، صندلی قابل تبدیل به نردبان و نوعی شمع جدید. این شمع که از روغن نهنگ ساخته شده بود، نور بیشتری تولید میکرد و از شمع های معمولی بادوام تر بود.
بنجامین فرانکلین همچنین نوعی آلت موسیقی به نام گلاس هارمونیکا اختراع کرد که شبیه پیانو بود، اما نوازنده انگشتانش را بهجای کلید فشاری بر فنجانهای بلورین چرخان میزد. این ساز خیلی پرطرفدار شد و آهنگسازانی چون موتسارت و بتهوون قطعاتی برای آن نوشتند. بااینحال استفاده از آن، مانند بسیاری از سازهای قدیمی، امروزه دیگر چندان مرسوم نیست.
باوجوداین، اختراع دیگر فرانکلین را امروزه میتوان همهجا روی بینی مردم دید. فرانکلین عینک های دوکانونی را اختراع کرد. عدسیهای این عینکها به دو نیم تقسیم شده بودند که هر نیمه مطابق نسخه ای متفاوت پرداخت شده بود. بنجامین فرانکلین نوشت: «من فقط باید چشمانم را به بالا یا پایین حرکت دهم تا چیزهایی را ببینم که خیلی دور یا نزدیکند.»
دوستان بنجامین فرانکلین به او پیشنهاد دادند اختراعاتش را به ثبت برساند تا برای آنها پول دریافت کند. او گفت میخواهد جهان از اختراعاتش بهره مند شود و نیازی به سود بردن از آنها ندارد. او نوشت: «همانگونه که ما از مزایای بسیاری از اختراعات دیگران بهرهمند میشویم، باید خوشحال از فرصتی باشیم که میتوانیم با هر اختراع خود به دیگران خدمت کنیم و این کار را باید آزادانه و سخاوتمندانه انجامبنجامین فرانکلین بهرغم اختراعات، اکتشافات و افتخاراتش، میخواست بیشتر بیاموزد. میدانست که اختراعات حتی بزرگتری در راه است و آرزو میکرد میتوانست آینده را ببیند. در سال ۱۷۸۰، در نامهای به یک دوست نوشت:
پیشرفت سریعی که اکنون دانش واقعی دارد گاهی اوقات موجب تأسف من از این میشود که خیلی زود متولد شدهام. تصور قلههایی که ظرف ۱۰۰۰ سال، قدرت ذهن بشر آنها را تسخیر خواهد کرد، غیرممکن است. شاید روزی بیاموزیم برای حملونقل خیلی آسان، اجرام سنگین را از وزنشان تهی کنیم و به آنان بیوزنی مطلق دهیم. شاید دشواری کشاورزی کاهش یابد و تولید محصولات آن دوبرابر شود؛ تمام بیماریها شاید با روشهای قطعی، پیشگیری یا درمان شوند، حتی بیماریهای دوران سالمندی ما، همراه با لذت طولانی
مجلس ملی فرانسه: «بنجامین فرانکلین، نابغهای که آمریکا را آزاد کرد.»
بنجامین فرانکلین: «متوجه باشید که یا باید همه به یکرشته بیاویزیم و در یک شعار متحد و متفق باشیم یا اینکه ما را به رشتههای جداگانه خواهند آویخت».
بنجامین فرانکلین بعد از به شهرت رسیدن در حوزه علم بهعنوان دانشمند به حوزه سیاست وارد شد. وی بعد از منصوبشدن به نماینده شورای پنسیلوانیا در انگلستان در سال ۱۷۵۷، رفتهرفته روابط بین بریتانیای کبیر و مهاجرنشینهای آمریکایی متلاطم شد.
بریتانیای کبیر طی جنگ با فرانسه، سرزمینهای جدید و وسیعی در آمریکای شمالی به دست آورده بود. باوجود این، جنگ منابع مالی بریتانیا را نیز تحلیل برده بود.
دولت بریتانیا برای تأمین هزینه جنگ، مالیاتهای جدیدی برای مهاجرنشینهایش در آمریکا وضع کرد. آن مالیاتها با فریادهای اعتراضآمیز مهاجران آمریکایی مواجه شد که مدعی بودند مجلس بدون تأیید آنان، هیچ حقی برای وضع مالیات بر آنان ندارد.
یک دسته از مالیاتها، مشهور به قانون تمبر، اهالی مهاجرنشینها را فوقالعاده عصبانی کرد. قانون تمبر بر اسناد ازدواج، روزنامهها، وصیتنامهها و دیگر اسناد عمومی مالیات وضع میکرد. الصاق تمبری سلطنتی که دولت میفروخت، بر روی هر سند اجباری
بنجامین فرانکلین ازلحاظ شخصیت برجسته و آشنائی با فنون گوناگون آنچنان مقامی والایی دارد که از مردان بزرگ آمریکا، عده کمی با وی همتراز و برابرند؛ زیرا در دوران عمر دراز خویش در فنون و رشتههای روزنامهنگاری، فلسفه، سیاست مدرن، علوم، سیاستمداری و بشردوستی شهرت جهانی یافت و کمتر رشته از علوم و فنون اجتماعی را میتوان پیدا کرد که این مرد در آن دست به خدماتی پر ارزش نزده باشد.
بنجامین در تمام طول عمر خود تشنه معرفت بود. قسمت زیادی از وقت وی به خواندن و مطالعه میگذشت. نزد خود و بدون معلم، زبانهای فرانسه، ایتالیایی، اسپانیایی و لاتین را فراگرفت تا از ادبیات و آثار بزرگان جهان بهرهمند شود. عشق به موسیقی را از پدر به ارث برده بود و میتوانست چنگ، ویولن و گیتار بنوازد. به بازی شطرنج علاقهمند بود و آن را وسیله بینظیری برای مسابقه هوش و تدبیر میدانست.
دوست داشت صحبت کند و شنوندگان هم از سخنان وی لذت میبردند؛ زیرا فرانکلین بافکر تیز و معلومات وسیع خویش، یکی از سرآمدان ظریف زمان خودش بهحساب میآمد و بدون استثنا شنودگان را مجذوب بلاغت و سلاست گفتار خود میساخت.
طبیعت روزگار است که در زمان بحرانی و دشوار، مردمبهدور اشخاص عاقل و صاحبنظر جمع میشوند و برای مصلحت و صلاحدید به آنها روی میآورند. در آن روزگار هم مردم آمریکا، چون در بحران بودند، به بنجامین فرانکلین مراجعه کردند. بدون شک در آن زمان در آمریکا هیچکس بهاندازه بنجامین فرانکلین در راه آزادی مردم آمریکا وقت و نیرو خود را صرف نکرد؛ چراکه او آزادی را از جان خود مقدستر میپنداشت.
یکی از مسائل و مشکلات مورد احتیاج ایالات آمریکا که در آن زمان هنوز مستعمره انگلیس بود عبارت از یافتن شعاری بود که همه بتوانند در زیر آن متفق، یکدل و یکزبان شده برای آزادی و استقلال کشور خود مبارزه کنند. بنجامین فرانکلین طرح اتحاد معروف به آلبانی را ریخت و گرچه در آن زمان از آن استفاده نشد؛ ولی همان طرح سرمشقی شد برای طرحهایی که بعداً نوشته شد و اتحاد نیات ملت آمریکا را اعلام نمود.
زمانی که مشکلات و اختلافات بین مستعمرات (ایالات آمریکا) و انگلستان که درواقع وطن اصلی مردم آن نواحی بود شدت یافت مردم آمریکا، بنجامین فرانکلین را به انگلیس فرستادند تا اقداماتی برای برقراری حسن تفاهم به عمل آورد. ملت آمریکا در آن زمان سفیری بهتر از او نمیتوانست پیدا و به انگلیس اعزام کند. در طی ده سال اقامت وی در انگلیس باحوصله و صبر تحسینبرانگیز، تلاش بسیاری در معرفی وضع مردم آمریکا به عمل آورد.
دوستی بسیاری از مردم انگلیس را بهسوی ملت آمریکا جلب کرد و تعداد زیادی از شخصیتهای مقتدر و ذینفوذ اجتماعی انگلیس را با خواستههای آمریکاییان موافق ساخت، ولی سرانجام نتوانست در قبال استبداد و عناد پادشاه انگلیس و دسته کوچکی از افراد که مشاورین مقام سلطنت بودند کار مفیدی انجام دهد.
با آنکه بنجامین فرانکلین در تمام طول حیات خویش از جنگ بیزار بود، اما زمانی که دید جنگ بین مستعمرات و انگلیس غیرقابلاجتناب است بهمحض رسیدن به فیلادلفیا مصمم شد تا با نهایت توانایی خود، مردم آمریکا را تقویت و یاری کند. فرانکلین در آن زمان ۶۹ سال داشت و همزمان بعد از ورود به آمریکا به عضویت کنگره عمومی دوم انتصاب شد. ازاینرو مسئول مشاغل عظیم و طاقتفرسای کمک در تشکیل ارتش زمینی و دریایی و گردآوری پول گردید.
البته انتصاب جرج واشنگتن به سمت فرماندهی کل قوای زمینی، کمکی به کار فرانکلین بود؛ زیرا اگرچه بنجامین فرانکلین بیست و شش سال از واشینگتن بزرگتر بود؛ اما این دو نفر قلباً نسبت به یکدیگر اعتماد، احترام و دوستی داشتند و به یک نیت مشترک کمک مینمودند.
بنجامین فرانکلین مأمور شد با هیئتی مرکب از توماس جفرسون، جان آدامز و راجر شرمن و رابرت رولیوینگستون در تنظیم اعلامیه استقلال همکاری کند و انصافاً در تدوین یک چنین سند مهم تاریخی نقش عمدهای ایفا کرد. چون اعلامیه استقلال برای نمایندگان خوانده شد از حاضرین درخواست شد آن را امضا کنند. فرانکلین که ارزش بیکران اتحاد را میدانست گفت: «متوجه باشید که یا باید همه به یکرشته بیاویزیم و در یک شعار متحد و متفق باشیم یا اینکه ما را به رشتههای جداگانه خواهند آویخت».
در اوایل کارزار، ایالات آمریکا چندان موفقیت محسوسی در جنگ با بریتانیا به دست نیاورد و به همین جهت از فرانکلین درخواست کردند به فرانسه مسافرت نماید و منتهای تلاش را برای جلب مساعدت آن کشور به عمل آورد. با اینکه در آن زمان فرانکلین پیری کهنسال و ناتوان بود از قبول مأموریت مزبور سرباز نزد؛ و از طرفی هم مردم آمریکا که از استعداد و قدرت وی در جلب قلوب و همدردی دیگران مطلع بودند در نظر خود پافشاری کردند.
ازاینگذشته بر آنها روشن و آشکار شده بود که فرانکلین در سیاستمداری استعداد ذاتی دارد و باذکاوت عاقلانه میتواند به نیت خود دست یابد. مردم به چشم خود دیده بودند که اگر زرنگی و فراست او نبود هرگز جمعیت ، با اینکه بسیار وطنپرست بودند و با اینکه قلباً از هدف ایالت آمریکایی پشتیبانی میکردند، رضایت به جنگ نمیدادند؛ زیرا آئین آنها جنگ را تحریم کرده بود.
بنجامین فرانکلین کلاهشرعی متناسب و خوبی پیدا کرد، یعنی کلمه «گندم» را بهجای «باروت» گذاشت و بهجای «توپ» اصطلاح «موتورهای آتشی» استعمال نمود و با این ترتیب، جمعیت مزبور وجدان مذهبی خود را قانع ساختند و بودجه جنگ را تصویب کردند. زمانی که خبر انتصاب فرانکلین به سمت وزارت مختار آمریکا در فرانسه پیچید همه مردم را غرق در خوشحالی
ازآنجا که آوازه وی بهعنوان دانشمند، مخترع و نماینده سیاسی در فرانسه پیچیده بود، در نظر مردم فرانسه وی مشهورترین آمریکایی بود. در حقیقت، آنان او را نماد ایالات متحده جدید میدانستند. فرانکلین از این حسننیت برای تضمین حمایت فرانسه از انقلاب آمریکا استفاده میکرد. فرانسویان مطمئن نبودند که اتحاد با مهاجرنشینهای آمریکایی کار درستی باشد، این کار درواقع به منزله جنگ با بریتانیا بود. بهرغم آن، بنجامین فرانکلین با صبر و سیاست ماهرانه، فرانسه را متقاعد کرد که تا با ایالات متحده وارد اتحاد رسمی شود. فرانسه این اتحاد را در بیستم مارس سال ۱۷۷۸ به طور علنی اعلام کرد.
حالا فرانسه علاوه بر فرستادن سلاح و مهمات، ارتش و ناوگان نظامی برای جنگ دوشادوش آمریکاییها علیه بریتانیای کبیر میفرستاد. بعد از تسلیم ارتش بریتانیا در سال ۱۷۸۱، او نمایندگی ایالات متحده را در مذاکرات صلح با بریتانیای کبیر بر عهده داشت. فرانکلین و دیگر نمایندگان سیاسی این پیمان را در سال ۱۷۸۳ در پاریس امضا کردند. در این پیمان، بریتانیای کبیر پذیرفت که مستعمرات سابق آن اکنون آزاد، دارای اختیار تام و مستقلاند. این معاهده همچنین مرزهای کشور جدید را
فرانکلین با پشتکار، کوشش مداوم، اخلاق شایسته، ابتکار، تدابیر عالی و ایمان به شعار و هدف آمریکا سرانجام هر چه غایتش بود به دست آورد. نقش و جایگاه فرانکلین در فرانسه آنقدر برای ایالت متحد مهم و ارزشمند بود که بعد از اتمام مأموریت وی در سال ۱۷۸۵ و برگشت به آمریکا، دو سال بعد توماس جفرسون سفیر جدید آمریکا در فرانسه جانشین وی شد. کسی از توماس جفرسون پرسید که آیا برای احراز مقام فرانکلین آمده است؟ در جواب گفت: «خیر، هیچکس قادر به این کار نیست. من آمدهام تا جانشین او
بنجامین فرانکلین پس از مجمع قانون اساسی، منصبی دیگری را عهدهدار شد و آن ریاست انجمن پنسیلوانیایی حمایت از لغو بردهداری و رهایی سیاهپوستان آزادی که غیرقانونی در بردگی بودند. گرچه فرانکلین سالها پیش تعدادی برده داشت، از حدود سال ۱۷۵۱، به طور آشکارا و علنی شروع به مخالفت با بردهداری کرد. بنجامین فرانکلین که رئیس نخستین انجمن لغو بردهداری کشور بود، نامههایی به فرمانداران چند ایالت شمالی نوشت و آنان را به دلیل اجازهدادن به بازرگانان و خدمه کشتیها به واردشدن در تجارت برده، بیآبرو
در سال ۱۷۳۸ بنجامین فرانکلین در سالنامه پور ریچارد اینچنین نوشته بود:
گر نخواهی شوی ازیادرفته،
به حین مرگ و عمر بربادرفته،
نویس آنچه بدارد ارزش خواند،
و یا کن آنچه شاید چون نوشته.
بنجامین فرانکلین هر دو کار را در زندگیاش انجام داد. زندگینامهاش داستان عمری است که با شایستگی سپری شده است. فرانکلین چاپخانه داری زبردست و تاجری هوشمند بود. او دانشمند و مخترعی برجسته بود.
نخستین کتابخانه مشترک آمریکایی شمالی را تأسیس و نیروی پلیس و اداره آتشنشانی فیلادلفیا را ایجاد کرد. سیاستمداری ماهر و نویسندهای قابل بود، اما شاید چشمگیرترین ویژگیاش این است که تنها مردی بود که تمام چهار سند اولیه مهم برای ایالات متحده آمریکا را امضا کرده، اعلامیه استقلال آمریکا، پیماننامه اتحاد با فرانسه در سال ۱۷۷۸، پیمان نامه صلح با بریتانیا و پایان جنگ در سال ۱۷۸۳ و قانون اساسی
فرانکلین بعد از بازگشت از فرانسه، بقیه عمر را که از ۵ سال تجاوز نکرد در وطنش که تمام حیات خویش را در راه عظمت آن صرف کرده بود گذرانید. پس از مراجعت از فرانسه ناگهان تندرستی خود را از دست داد و سالهای آخرین زندگی خود را در بستر بیماری طی کرد. در تاریخ ۱۷ آوریل ۱۷۹۰، در خانه دخترش واقع در شهر فیلادلفیا درگذشت. در این هنگام ۸۴ سال و سه ماه از عمرش گذشته بود.
میگویند: «آخرین اقدام وی در راه اصلاح حال مردم، نامهای بود که خطاب به کنگره نوشت و در آن تقاضای الغای بردهفروشی را کرد. بنجامین فرانکلین با وسعت نظر و نیروی فکری ممتاز خویش موفق شد بهزور کوشش مداوم، احساسات بشردوستی و وطنپرستی خود را تا سر حد امکان جامه عمل بپوشاند و از این راه مقام بسیار ارجمندی در کشور خود و یکی از رهبران جاودان جهان را احراز
زندگینامهاش داستان عمری است که با شایستگی سپری شده است. فرانکلین چاپخانه داری زبردست و تاجری هوشمند بود. او دانشمند و مخترعی برجسته بود. نخستین کتابخانه مشترک آمریکایی شمالی را تأسیس و نیروی پلیس و اداره آتشنشانی فیلادلفیا را ایجاد کرد. سیاستمداری ماهر و نویسندهای قابل بود، اما شاید چشمگیرترین ویژگیاش این است که تنها مردی بود که تمام چهار سند اولیه مهم برای ایالات متحده آمریکا را امضا کرده، اعلامیه استقلال آمریکا، پیماننامه اتحاد با فرانسه در سال ۱۷۷۸، پیمان نامه صلح با بریتانیا و پایان جنگ در سال ۱۷۸۳ و قانون اساسیامریکا
درسهای رهبری و استراتژی از بنجامین فرانکلین
۱.خودسازی مستمر و یادگیری مادام العمر:
- درسآموخته رهبری: بنجامین فرانکلین یک خودساز بیامان بود و از “۱۳ فضیلت” خود به عنوان چارچوبی برای رشد شخصی استفاده می کرد. او به یادگیری مستمر از طریق خواندن، مشاهده و آزمایش اعتقاد داشت.
- کاربرد قرن بیست و یکم: رهبران قرن بیست و یکم باید ذهنیت رشد را بپذیرند و دائماً به دنبال دانش و مهارتهای جدید باشند تا با دنیایی که بهسرعت در حال تغییر است سازگار شوند. آنها باید یادگیری را در تیمها و سازمانهای خود تشویق کنند.
- نقلقول: “سرمایهگذاری در دانش همیشه بهترین سود را دارد.”
۲.شبکه سازی و همکاری استراتژیک:
- درسآموخته رهبری: بنجامین فرانکلین در ایجاد روابط و تشکیل اتحادها عالی بود. او قدرت شبکهسازی را درک کرد و به طور مؤثر با افراد مختلف، از دانشمندان گرفته تا سیاستمداران، همکاری کرد.
- کاربرد قرن ۲۱: رهبران باید در ایجاد شبکه های قوی و تقویت همکاری در درون و بین سازمان ها مهارت داشته باشند. آنها باید بتوانند به طور موثر با تیم ها و ذینفعان مختلف کار کنند.
- مثال: تشکیلات Junto، یک گروه بحث برای بهبود متقابل، ارزش شبکهسازی را برای حل مشکلات جمعی برجسته میکند.
۳.عملگرایی و حل مسئله:
- درسآموخته رهبری: بنجامین فرانکلین یک حلال مشکل عملی بود که بر یافتن راهحلهای مؤثر و کارآمد متمرکز بود. او یک مخترع، یک دیپلمات و یک سازماندهنده جامعه بود که همیشه به دنبال راهحلهای عملی بود.
- کاربرد قرن ۲۱: رهبران باید عملگرا باشند و بر نتایج تمرکز کنند. آنها باید بتوانند مشکلات پیچیده را به مراحل قابل مدیریت تقسیم کنند، تصمیمات مبتنی بر داده بگیرند و با تغییرات سازگار باشند.
- مثال: اختراع صاعقه گیر و دو کانونی او، نمونهای از طرز فکر حل مسئله عملی اوست.
۴.ارتباط موثر و متقاعدسازی:
- درسآموخته رهبری: بنجامین فرانکلین نویسنده و سخنران با استعدادی بود که میتوانست ایدههای پیچیده را به شیوهای واضح و متقاعدکننده به اشتراک بگذارد. او قدرت داستانسرایی را درک کرد و از آن برای تأثیرگذاری بر افکار عمومی استفاده کرد.
- کاربرد قرن ۲۱: رهبران باید ارتباطات ماهری داشته باشند، قادر به بیان دیدگاه خود، الهام بخشیدن به تیم خود و متقاعد کردن ذینفعان باشند. آنها باید بتوانند سبک ارتباطی خود را با مخاطبان و بسترهای مختلف تطبیق دهند.
- مثال: سالنامه ریچارد بیچاره او، مملو از ضربالمثلها و جملات رکیک، مهارتهای ارتباطی استادانه او را نشان داد.
۵.خدمات عمومی و مشارکت مدنی:
- درسآموخته رهبری: بنجامین فرانکلین به اهمیت خدمات عمومی اعتقاد داشت و کمک قابلتوجهی به جامعه خود کرد و کتابخانهها، آتشنشانیها و بیمارستانها را تأسیس کرد.
- کاربرد قرن بیست و یکم: رهبران باید باتوجهبه تأثیر اعمالشان بر جامعه و محیطزیست، اخلاقی و مسئولیتپذیر باشند. آنها باید با جوامع خود درگیر شوند و به خیر بیشتر کمک کنند.
- مثال: نقش فعال او در تأسیس دانشگاه پنسیلوانیا و ترویج پیشرفتهای مدنی نشاندهنده تعهد او به خدمات عمومی است.
۶.سازگاری و انعطاف پذیری:
- درسآموخته رهبری: بنجامین فرانکلین در طول زندگی خود با شکستها و چالشهای متعددی مواجه شد، اما او همیشه بهسرعت بازگشته و خود را با شرایط در حال تغییر وفق میدهد. او انعطافپذیر بود و مایل به آزمایش بود.
- کاربرد قرن ۲۱: رهبران باید در مواجهه با ناملایمات انعطاف پذیر باشند و مایل به انطباق با تغییرات و شکست ها باشند. آنها باید بتوانند تیم خود را در مواقع عدم اطمینان رهبری کنند و از چالش ها قوی تر بیرون بیایند.
- مثال: پیمایش موفقیتآمیز او از چشمانداز پیچیده سیاسی در طول انقلاب آمریکا بر سازگاری و انعطافپذیری او تأکید میکند.
۷.پذیرش نوآوری و آزمایش:
* درسآموخته رهبری: بنجامین فرانکلین یک مبتکر همیشگی بود، همیشه آزمایش میکرد و به دنبال راههای بهتری برای انجام کارها بود. او از امتحان رویکردهای جدید و به چالش کشیدن خرد متعارف هراسی نداشت.
* کاربرد قرن ۲۱: رهبران امروزی باید فرهنگ نوآوری را در سازمان خود پرورش دهند، آزمایش را تشویق کنند، و فناوری ها و روش های جدید را در آغوش بگیرند. آنها باید تفکر خارج از چارچوب و احساس راحتی با شکست را به عنوان بخشی از فرآیند یادگیری تشویق کنند.
* مثال: طیف متنوع اختراعات و اکتشافات علمی او گواهی بر روحیه نوآورانه او بود.
سبک رهبری بنجامین فرانکلین
سبک رهبری فرانکلین را میتوان اینگونه توصیف کرد:
- رهبری خدمتگزار: بنجامین فرانکلین اغلب نیازهای جامعه و همکارانش را بر نیازهای خود ترجیح میدهد. او با توانمندسازی دیگران و ایجاد یک محیط مشارکتی رهبری کرد.
- رهبری تحولآفرین: بنجامین فرانکلین الهامبخش مردم برای پذیرش ایدههای جدید، به چالش کشیدن وضعیت موجود، و تلاش در جهت چشمانداز بزرگتر بود. او به افراد انگیزه داد تا رشد کنند و پتانسیل خود را توسعه دهند.
- عملگرا و تجربی محور: بنجامین فرانکلین همیشه بر روی آنچه عملی و مؤثر بود تمرکز میکرد و از دادهها و مشاهده برای هدایت تصمیماتش استفاده میکرد. او تحتتأثیر تعصبات یا ایدئولوژی نبود.
- فراگیر و مشارکتی: بنجامین فرانکلین به دیدگاههای گوناگون اهمیت میداد و به دنبال این بود که افراد از همه اقشار را در پروژهها و تلاشهای خود بگنجاند. او به کنش جمعی و سود متقابل اعتقاد داشت.
- اخلاقی و اصولی: بنجامین فرانکلین با «۱۳ فضیلت» خود زندگی می کرد و احساس قوی مسئولیت فردی و اجتماعی داشت.
رهبران مشابه با سبک رهبری بنجامین فرانکلین
سبک رهبری فرانکلین شباهتهایی با رهبرانی دارد که:
- بر توانمندسازی و همکاری تأکید کنید: رهبرانی مانند نلسون ماندلا که از رهبری مشترک حمایت میکرد، یا آبراهام لینکلن که به دنبال نظرات کابینه متنوع خود بود. خدمات عمومی و مسئولیت اجتماعی را در اولویت قرار دهید: رهبرانی مانند جاسیندا آردرن از نیوزلند که بر رهبری اخلاقی و پیشرفت اجتماعی تأکید کرده است، یا حتی رهبری مانند جیمی کارتر که به دلیل خدمات عمومی و کارهای پس از ریاستجمهوری شهرت داشته است.
- پرورش فرهنگ نوآوری و یادگیری: رهبران صنعت فناوری اغلب بر یادگیری و نوآوری تأکید میکنند، مانند ساتیا نادلا از مایکروسافت یا جف بزوس، و آنها اغلب آزمایش را تشویق میکنند.
- برخورداری از مهارتهای ارتباطی و متقاعدسازی قوی: رهبرانی مانند باراک اوباما که به دلیل توانایی خود در برقراری ارتباط با مخاطبان شناخته میشوند، یا رهبری مانند مارتین لوتر کینگ جونیور که از ارتباطات قدرتمند برای دستیابی به تغییر استفاده میکند.
- نشاندادن انعطافپذیری: رهبرانی مانند آنگلا مرکل که اغلب با رویکردی آرام و سازگار برای حل مشکلات رهبری میکند، یا لی کوان یو که بهخاطر تواناییاش در تبدیل یک کشور در حال مبارزه به یک موفقیت اقتصادی شناخته میشود.
نتیجهگیری
بنجامین فرانکلین با تأکید بر خودسازی، همکاری، عملگرایی و خدمات عمومی، مدلی جاودانه برای رهبری ارائه میدهد. سبک او که ترکیبی از رهبری خدمتگزار، تحولگرا و عملگرا است، امروزه با بسیاری از رهبران که همکاری، نوآوری و رفتار اخلاقی را در اولویت قرار میدهند، طنینانداز شده است. بامطالعه زندگی و کار او، رهبران قرن بیست و یکم میتوانند به بینشها و استراتژیهای ارزشمندی برای عبور از چالشهای پیچیده عصر ما دست یابند.
