استعاره پیاز و ارتباط آن با خودشناسی

آگاهی از درون را می‌توان ‌همانند پوست کندن از پیاز تشبیه کرد، همان‌طوری که در جستجوی خود واقعی‌مان هستیم، گویی لایه‌های پیاز را پوست می‌کنیم لایه‌های بیرونی پیاز، روش‌ها و شیوه‌های قابل‌مشاهده برای اطرافیانمان هستند که از طریق آن‌ها خودمان را به دنیا معرفی می‌کنیم. مثلاً چگونه به نظر می‌رسیم، حالات چهره‌مان، زبان بدنمان، وضعیت ظاهری‌مان و سبک رهبری‌مان و … .

این لایه‌های بیرونی اغلب سخت و محکم‌اند تا از ما در مقابل تهاجم دنیای اطرافمان محافظت کنند. درک لایه‌های بیرونی وجودمان، اولین قدم ضروری برای عمیق‌تر شدن و رسیدن به چیزی است که در زیر آن لایه‌های بیرونی نهفته است، چراکه این لایه‌ها دسترسی لازم برای رسیدن به ذات درونی‌مان را تأمین می‌کنند. با برداشتن هر لایه از این پیاز، درک عمیق‌تری از نقاط قوت ، نقاط ضعف ، باورها ، ارزش‌ها و انگیزه‌هایمان به دست می‌آوریم. در لایه‌های زیرین این پیاز استعاره‌ای، فهم و ادراک ما از داستان زندگی کنونی‌مان نهفته است. در آنجاست که تجربیاتمان، قطعات زندگی‌مان را ایجاد می‌کند همچنانکه به عمیق‌ترین لایه‌هایی که جوهره درونی‌مان را احاطه کرده‌اند نزدیک می‌شویم، نقاط کور و آسیب‌پذیرمان را کشف خواهیم کرد و درنهایت خود اصلی و حقیقی‌مان در هسته وجودی این پیاز استعاری است.

چیزهایی که به آن‌ها اعتقاد و باور داریم و اینکه چطور جایگاهمان را بر روی جهان هستی تصور می‌کنیم. در مسیر جستجو برای درک اینکه چه کسی هستیم، هر لایه را فقط برای کشف لایه عمیق‌تر و معمولاً جذاب‌تری که زیر آن قرار دارد برمی‌داریم. با نزدیک شدن به جوهره خود، متوجه می‌شویم که لایه‌های درونی‌تر نازک‌تر و شکننده‌اند، زیرا در معرض خشونت‌های دنیای بیرون قرار نگرفته‌اند. اگر در موقعیت امنی قرار نداشته باشیم، هسته درونی‌مان را برای محافظت در برابر عریانی و آسیب خواهیم پوشاند. اکثر زمان‌ها، این کار باعث می‌شود افراد به سمت ایجاد چهره‌ای دروغین حرکت کنند و این نقاب دروغین در توانایی‌مان برای ایجاد روابط اصیل با دیگران اختلال ایجاد می‌کند و از همه مهم‌تر، می‌تواند پذیرش ما نسبت به خودمان را دچار ابهام کند.